راننده تاکسی:کجا برم؟

مایکل کلایتون:هرجا که پنجاه دلار بشه.فقط برو.

از همسر دکتر شهریاری شتیدم که می گفت:"اون مرد نگاهش،راه رفتنش،دستهاش حجاب داشت.نجابت داشت."و خدا می دونه که چقدر حرف خانم دکتر به دلم نشست در این شب عجیب.
*عنوان از خطابه های "کوچیز"،رئیس قبیله سرخ پوستان "آپاچی"

امروز بعد از ظهر با موسسه تماس گرفتم و خبر دادم که "نمی تونم و شرایط درس خوندن رو ندارم و الان حرفی برای گفتن ندارم.تماس گرفتم که زحمت شما رو کم کنم و خواهش کنم که بعد از هر آزمون با تماس هاتون دلیل غیبت من رو جویا نشید."مسئول موسسه که احتمالا شوق و ذوقی که تمام مدت آشنایی و صحبت های اولین روز آشنایی توی وجودم موج می زد باعث شده بود اسم من خوب یادش بمونه،اصرار کرد که بیشتر فکر کنم و خواست که آخر شب دوباره باهم حرف بزنیم.امشب بعد از شنیدن حرفهای من حقی بهم نداد اما برام آرزوی موفقیت کرد و خواست که هر چند وقتی سری بهش بزنم و دیدار تازه کنم.

شنیدن حرفهای اعضای دوست داشتنی خانواده گلستان همیشه برای شخص من جالب و دوست داشتنی بوده و لطفی دیگه نسبت به خیلی از شخصیتهای پرحاشیه معاصر داشته.چند وقتی بود که کتابی با عنوان"از روزگار رفته"به دستم رسیده بود که اختصاص داره به گفتگویی مفصل با آقای ابراهیم گلستان.مردی که همون قدر که با حرفهای بی پرده و رک و رو راست خودش به شخصیت های معاصر زیادی تاخته،همون قدر هم دست به ستایش باور پذیر از آدمهایی زده که سخت میشه اونها رو باور نکرد و بهشون پشت کرد.شبهای زیادی با این کتاب و ابراهیم گلستان همراه بودم و بالا و پایین های زیادی با شخصیت خاص و ویژه ی این پیرمرد